مهتاب نیستم که بادم ببرداز روی آب
به لکه آب بارانی می مانم اول صبح
پا نخورده و خنک
امیدوار اینکه باشم در سبزه زاری دوردست...
اما اگردر کوچه ای پرگذر هم باشم
به آفتاب و باریدنی دوباره امیدی هست

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

فاجعه 1

فاجعه را هم به هم تبریک گفتیم. دیگر کتاب شوخی هایمان کامل شد. باشد اما دیگر نپرس که چرا می خندم. برای کوچه های کوچ من گریه هیچ وقت کافی نیست.
Read more

نفرین 2

ما که به هر قافله رسیدیم اسیر بود. به هر خانه که رفتیم دیر بود. و به هر کس که تعارف کردیم، سیر بود.
Read more

نفرین 6

آرزو هایمان به تاراج رفتند و عاشقانمان به معراج رفتند و کسی باقی نماند که بیاید و رسوایمان کند؛ که چگونه خلاقیتی داریم که در آینه هم دروغ می بینیم.
Read more