جنگل چه بی شمار ایستاده است
پای کوهستانی با کلاه ابر
نه راهی به پیش و نه راهی به پس
بی چاره، ریشه می دواند
ناگزیر
پای کوهستانی با کلاه ابر
نه راهی به پیش و نه راهی به پس
بی چاره، ریشه می دواند
ناگزیر
فاجعه 1
فاجعه را هم به هم تبریک گفتیم. دیگر کتاب شوخی هایمان کامل شد. باشد اما دیگر نپرس که چرا می خندم. برای کوچه های کوچ من گریه هیچ وقت کافی نیست.
Comments