باغبان درختان شکسته در توفانیم
که در اشتهای برهوت
کورآب را پاسبانی می کنیم
آه که چرا پرهایمان ریخت
در تکامل تاریخی تار
و داس هایمان از شانه دیوار آویخت
در آسودگی بیماری فراموشی
اکنون من و بیل و خاکی سخت
خاکی سخت
خاکی سخت
فاجعه 1
فاجعه را هم به هم تبریک گفتیم. دیگر کتاب شوخی هایمان کامل شد. باشد اما دیگر نپرس که چرا می خندم. برای کوچه های کوچ من گریه هیچ وقت کافی نیست.
Comments