khodaparasti - online

2011-07-16T19:27:00.001+04:30

این چاه بی ریشه تا کجا عمیق

تابم می دهد و بازتابم می دهد

از این سنگ تا سنگی دیگر

2011-07-16T19:26:00.001+04:30

آفتاب پایین کوچه افتاده است

زیر پای رهگذران

آسمان خالی است

2011-07-16T19:23:00.001+04:30

آشیانم بر بلندای کوه قاف
نیست
و در میان بیشه زار و جنگل
یا آن جزیره های سرسبز گرمسیری
آشیانم تنها کومه امیدهای بیشماری است
که دوستشان دارم
ممکن و غیرممکن

2011-07-16T19:20:00.000+04:30

جنگل چه بی شمار ایستاده است
پای کوهستانی با کلاه ابر
نه راهی به پیش و نه راهی به پس
بی چاره، ریشه می دواند
ناگزیر

2011-06-18T16:47:00.000+04:30

از قلعه ای دفاع می کنم

میان این خانه های خراب سیاه و سفید

که شاهش مات شده است

2011-06-08T22:55:00.000+04:30

چه زیبا درخت دخیل آویز روستای بی مردم
بادآورد ارزوهایشان را می رقصد
شاید دیر

2011-06-07T18:14:00.003+04:30

باغبان درختان شکسته در توفانیم

که در اشتهای برهوت

کورآب را پاسبانی می کنیم

آه که چرا پرهایمان ریخت

در تکامل تاریخی تار

و داس هایمان از شانه دیوار آویخت

در آسودگی بیماری فراموشی

اکنون من و بیل و خاکی سخت

خاکی سخت

2011-06-02T08:20:00.001+04:30

دهان کوچه را می شود اسفالت کرد

اما حس خاک خیس خسته هنوز

در خانه ها جاری است

2011-06-02T08:19:00.000+04:30

تلخی های ناگهانی ام را ببخش
دوستت دارم

2011-05-16T07:18:00.002+04:30

شب در موهای تو تاب می خورد و من
تاب می آورم این چارچوب چندش زمانه را
با تو

2011-05-15T21:33:00.000+04:30

مثل یک افعی سیاه پیر
برمزار خود چمباتمه زده ایم
آزارمان به کسی نمی رسد اما
تنها
تنهاییم

2011-05-15T21:25:00.001+04:30

آری و نه ؛ هیچکدام
که شاخه های ما را تبر
که ریشه های ما را کرم
که دعاهای ما در درازای این تاریخ تلخ تاب اوردن بیماری بیابان
بی اثر
ما درختیم همه درختیم درخت
بی ردپایی که برود به جایی
و بی ثمر

2011-05-15T21:21:00.002+04:30

در کوچ های معما آب شدیم
یادش بخیر آموخته های ساده کودکی
خراب شدیم

2011-05-15T21:21:00.001+04:30

آه من درختم، درخت
می سوزم در شعله های زرد این پاییز
و در اشتیاق بازیگوشی هایی مانند این باد سرد بی پیر
چشم می دوزم
در چشمان کوهستان برفگیر

2011-05-14T22:09:00.000+04:30

مهتاب نیستم که بادم ببرداز روی آب
به لکه آب بارانی می مانم اول صبح
پا نخورده و خنک
امیدوار اینکه باشم در سبزه زاری دوردست...
اما اگردر کوچه ای پرگذر هم باشم
به آفتاب و باریدنی دوباره امیدی هست

2011-05-12T22:42:00.000+04:30

هنوز هم بیدی در باد می آشوبد
دلم را
نه دلتنگ لیوان های چای نخورده ام
و نه دلتنگ جاهای نرفته
و نه حتی نگران جمله های شکسته در چمدان...
شادمان ایستگاهی ام که قطارم به آن رسیده است
با دستان پر از سوغات و ساعت
فقط گاهی
می اشوبدم
بیدی در باد

2011-05-12T22:40:00.000+04:30

من واژگان شعری هستم درباره تو
همین

2011-05-12T22:39:00.000+04:30

ما از اینجا نرفته ایم
فقط پنهان شده ایم پشت سایه هایمان
که تن همیشه فریبنده تر است و سایههمواره زنده تر
و آفتابی که در شعر پیش دزدیده شد
نیست تا رسوایمان کند

2011-05-11T02:34:00.000+04:30

شب همان روز است
یادت باشد
خورشیدش را فقط دزدیده اند

2011-05-11T02:25:00.000+04:30

پوک هم که باشد درخت
زیبا می کند چشم اندازی را

عاشقانه

2011-05-10T06:02:00.002+04:30

بید مجنونت را که باد می آشوبد
دشت پربار می شود از قاصدک های خیس
که بر صحنه سبز بهاری تازه می رقصند
و پرنده پر می شود در کاسه آسمان- انگار
بهار همیشه در حال رسیدن است
و از شاخه نمی افتد

2011-05-10T06:00:00.001+04:30

ما به عشق تو ایمان داریم
حالا اگر جهانی بشکند در کاسه بی کسی هایمان
با لبخند می گذریم

2011-05-10T05:54:00.001+04:30

ما را که به شاخه های خشکیده این درخت بسته اند
انتظار سرسبزی
تنها آزادی ماست

2011-05-10T05:53:00.001+04:30

به خشم های کوچکت سوگند
که زندگی هرگز کهنه نمی شود
و حتی اگر دروغ باشد عشق
از ستبری واقعیت این تبر
سرسبزتر است

2011-05-10T05:51:00.000+04:30

از نو آغاز می شوم
با جرات و هراس
مثل شاخ و برگ های بادآویز بید
دوباره آغاز
رقص رقصان امیدی که همیشه ناپدید می شود و پیدا
...می شوم
همیشه دیر نیست
پس بیا تا بپروریم با هم امید های و اهی را
که شاید راهی را
از میان این همه پوچ و پلشت
بگذریم

2010-01-06T19:01:00.002+03:30

نمی دانی
هر بامداد نگاهت می کنم
و لبخند می زنم
و هیچ نمی گویم
زیر نور زرد آفتاب

2009-05-26T09:00:00.002+04:30

بر تپه های ارام بیابان مهربانی ها
من رقص نت ها بوته های خارم
در دستگاه نسیم

بی وقفه باور می کنیم

2009-05-26T08:50:00.002+04:30

بی وقفه بر تنه درخت امید می کوبم
کوبه های ارزوهای برباد بسیار
که می ریزد چون برگ
از شانه های افراخته که ما
هرگز
هیچ
.یاد نمی گیریم و به یاد نمی گیریم
مثل قاعده ای ویرانی
تنها بر بریدن گوشه های روزنامه خوشنود می شویم و
دود می شویم
سرانجام مثل دیو سپید شاهنامه
.در غاری بزرگ اما تاریک
ما هریک بنای یادبود شکستی هستیم
از هزاران سال پیش و
پا در گل و ازرده
خیره بر عبور کاروان های ازاده
.از سرسرای کاخ و کلوخ
بر سینه بناهایمان نوشته
ما هرگز یاد نمی گیریم و به یاد نمی گیریم
فقط
.بی وقفه باور می کنیم

آن روزها

2009-05-15T02:02:00.000+04:30

آن روزها یک چیز چسبناک توی هوا بود.چیزی مثل قطعه های کوچک کاغذ های نارنجی و زرد اخرایی خیس که به همه چیز می چسبید و باعث می شد همه جا بوی پوست نارنج خشک بگیرد یا عطر برگ های پاییزی در باران شبانه وقتی که در هوای سرد پاییزی از زیرشان می گذشتی و در کنارت یک دکه لبوهای تلنبار شده روی هم را محو می دیدی که شعله های سفید و کدر بخار از ان تا نیم متری در هوا می رقصیدند و به دختری فکر می کردی که قطعا با پایان دانشگاه برای همیشه دردل شکل مبهم یک نقشه کشور یا جهان ناپدید می شد و تبدیل می شد به یک تصویر مبهم که گاهی وقت ها می پرید وسط زندگی امروزت و بعد دوباره مثل همان بخار لبوفروشی محو می شد توی اسمان شبانه. شیشه ویترین مغازه ها برای تو که دانشجو بودی و همیشه بی پول بودی چیز جذابی نداشت و دلیلی هم نداشتی که بیخود لای دیگران بچپی که بدانی چه چیزی چیده اند انجا اگرچه خیلی وقتها می دیدی که بقیه هم مثل تو اما پررو ترند که تنها مغازه ها را گز می کنند. اینها اما همیشه اگر پاییز هنوز اولش بود اتفاق می افتاد و زمستان اگر از راه امده بود جز تک و توک دختر پسرهای ویلان خیابان سرمازده شب هیچ کسی نبود و اگر تو عاشق بودی به این فکر می کردی که دخترک الان کجاست و ایا خوابیده یا نه و عشق چه خواسته عمیقی بود در دنیایی که نمی خواستی باور کنی که روزی تمام خواهد شد.
آن روزها کسی گفته بود که هرچیزی یک روزی به پایان می رسد اما فکرش را هم نمی کردی که هرچیزی واقعا هرچیزی می تواند باشد و امروز اگر نگاه کنی می بینی که تمام ان نشستن ها و انتظار کشیدن ها لای قفسه های غبار گرفته ذهنت گم شده اند و همه ادم ها – چه انها که دوست داشتی و چه آنها که دوست نمی داشتی – الان توی زندگی که مثل یک شب سنگین و ضخیم پیچیده در روزهای روشن و بی پایان ، تا وقتی که نمرده ای ، نامریی شده اند. انبار گذشته ات از شاید ها پر شده و باید ها بی وقفه روی قفسه ها را با کرباس نازکی می پوشانند و کنار نمی روند مگر شبی که نه بارانی هست و نه سرمایی و نه تو دیگر در کوچه ها ویلان هستی. تنها داستان های خیلی خیلی کوتاهی هست که در یک جمله به تو یادآوری می کند که مثلان فلان کسک الانه با فلانک ازدواج کرده و چند بچه هم دارد و فلانی که همیشه می گفت سینما همه چیز است الان همه چیزش شده دود و آن یکی که طاقه ارزوهایش را خدا هم طاقت نداشت که بپیچد حالا یک ادم معمولی است توی فلان اداره یا شرکت و دارد بی وقفه قسط هایش را سبک و سنگین می کند.فلان دختر الان حتی خود خدا هم نمی داند که کجاست و بهمان پسر را فقط گاهی لای ورق های رنگ و وارنگ اینترنت می بینی. همه آن ادمهایی که روزی تمام روزهای تو را پر می کردند امروز پشت دروازه ادم های جدیدی گم شده اند که برخی از انها دقیقا همان ادم ها هستند اما حالا پیرتر و خسته تر و درگیرتر در زندگی امروز. همان ها هستند منهای سبد های شاداب ارزوهایشان و چشم اندازی که بی انتها می نمود.
در یک کلام همه مان انگار که عاقبت به خیر نشدیم و به هیچ جایی نرسیدیم. ارزوهایمان در بهترین حالتش هم چیزی به ما ندادند انگار که چیز دیگری در ما کم امده است که نه ربطی به دخترها داشت و نه ربطی به عشق ها ونه حتی ارتباطی به موفقیت های کاری. چیزی در ان روزها بود و در همان روزها باقی ماند و با ما نیامد تا این سالهای خوشی و ناخوشی و انگار حتی خوشبختی عمیق این روزها هم نمی تواند آن چیز را برگرداند. چیزی که نه همیشه اما گاهی وقتها که دقیقا همه چیز روبراه است و اصلا چیزی کم نیست و درست وقتی که همسر زیبایت توی اتاق بغلی خواب است و نگاهش که می کنی سرشار می شوی از سرخوشی عمیق در دلت می لولد و غمگینت می کند. چیزی شاید مثل اینکه کاش این خوشبختی امروز از ان روزها همراهت بود. گویی برای خود آن روزهای خودت غمگین می شوی که توی خیابان های یخزده ول می گشت و دنبال چیزی بود که امروز داری. چیزی مثل انکه تو از ان روزها گذشته ای اما روح تو یک روح نبوده و چندین روح داشته ای که یکی از آنها در همان کوچه ها و همان روزها سرگردان مانده است و با تو نیامده تا امروز و همچنان از کنار همان دکه لبوفروشی می گذرد و شعله های سفید بخار را می بیند و توی جیبهایش دنبال سیگار های لایت می گردد و با کبریتی روشنش می کند و دود را که بیرون می دهد انگار دکه همراه او امده است با آن فروشنده چرک پوش سرمازده و انتظار هیچ کسی را نمی کشد و با انداختن ته سیگار به تاریکی شفاف چاله های اب به آخر خیابان می رسد و دوباره در اول همان خیابان است و این چرخه را، تا بی نهایتی دهشتناک ادامه می دهد.

زیبایی

2009-03-17T10:31:00.002+03:30

زیبا بودی انقدر که باورم نمی شود

هنوز هم

!ای لبخند ناگهانی آه چه گلهای زیبایی

من معنای تو را که نمی دانم

مثل همان ریاضیات مبهم

!این هم روش

با ندانستنت هم می شود خوشبختی را تقسیم کرد

با چشمانت و

.با دستان نازکت

تنها این هراسم از خودم می آزاردم

وقتی که می گویی گاهی

من اینجا خیلی تنهایم

!که نیستی

2009-03-04T12:00:00.003+03:30

بربالش سرازیرمی شود از هرسو

رودخانه موهایت

.مثل شبی که بر اتاق خیمه زده است

های! تاریکی مطلق

چه ساده با عشق آمیخته ای

در انکار ترس بی پایان انسان

از موعود

اما اما

چه هراسی دارد عشق اما

وقتی که خبرها لای روزنامه می پیچند

مثل قطار سربازان شکست خورده

و نگاهت می کنند و می گویند

کوله پشتی از عشق لبریز بود و

پایمان شکست

.از چه اما نمی دانیم

و می گذری و می گذاریشان در خاک

چه باک

که ساده با عشق امیخته ای

.در انکار -همه- ترسهای بی پایان انسان

رویا

2009-03-04T11:56:00.001+03:30

از رویاهایت که می ترسی

آهسته و کورمال

جستجویم می کنی و من

بویت می کنم به جستجوی اطمینان

که رویا نیستی

2009-01-18T13:00:00.005+03:30

می دانی کدام چراغ را بیفروزی

.هرروزکه من شبانه فراخواهم رسید

.که تاریکی را من به تنهایی نبریده ام

با تو پریده ام از سر دیوار

.و سایه بالهای ما ارزوی دیرین این بتکده خواهد شد

به تمام استعاره های حافظ قسم

که شعرم چه صادقانه می خندد

به تمام تفسیرهای دروغ و دورویی

.که واقعیت بی پروایی را انکار می کنند

اسان بمان

که اسودگی نه در تن اسانی

که در ارزانی ایمان خفته ماست

به عشق و بازیگوشی

که سواردیوانه حتی اگر بر اسب چوب

خوب این خدای دروغ را خواهد راند

.روزی که وعده ما از دروغ کتاب هم نزدکتر است

اسان بمان که عشق

هدیه ما نه به یکدیگر

که به تمام چشمان منتظری است

.که بیماری را عادت دارند

مهتاب تاریک

2009-01-18T12:32:00.003+03:30

من مهتابم
تاریک
.مثل خوابی که به یادت هم نمی اید صبح
منگ و دشوار کورمال
در جستجوی جایی که هنوز بازنگشته است
.از عمق تاریخ تارتاتار و شمشیر
دیر اگرچه همنفسی یافته ام و بافته ام
.پروانه بی پروایی هایم را به موهایش
اما مثل تمام آتشکده های خاموش شهر
شراره های شاید و باید رامی شمرم
در عمق ناممکن های خدایا پس کی؟
اوخ که گلوهای بریده شاهد ما بوده اند و
دختران بیابان زده و
.اینهمه نشانه که ما را به ریشه هایمان باز می گردانند
همگان می دانند
همگان می دانند
همگان می دانند که عشق از ابتدا دشوار بود
اسان اما اگر گرفته ام ازدست سنگ های فیروزه
از سرکاهلی اهریمن است شاید
که برای فردا دندان تیز می کند- اما
ما که ترسو نبوده ایم
.مردن پای چنار زیارت نگاه توگناه ما نخواهد بود
از خواب پریشان نترس
که لالایی قرن های خفته
دیو را اگر که به خواب نبرده است
.سیاوش را زنده خواهد کرد
.میدانم

2008-07-11T14:46:00.001+04:30

با تو آرزوهایم تازه می شوند
و با تو تازه می شوم
و پیراهن کوتاه امیدها
اندازه میشود
به سادگی خاطره باغچه بیل خورده ایلیا

2008-07-11T14:36:00.002+04:30

از دستانم ریخت
زندگی
مثل دانه های تسبیح و گریخت
به هر سوی ناشناخته ای که می شد دید و
.نمی شد رسید
دانه هایی زیر میز یادداشتهای امیدوار و
چند دانه روی فرش راه دشوار و
.دانه های پراکنده ای هم این سو و آن سوی شاید ها
نخ را رها کرده ام و دنبال دانه ها نیستم
اما گاه و بیگاه می لغزم و به یاد می آورم
همیشه می شد کارهایی کرد
که نکردم
.و جایی بود که نیستم
می شد به کسی گفت که راه تنها یک اتفاق نبود
.و تاق بستان تنها اتاق بازمانده از روزگار شادمانی ماست
می شد همه این دیده ها را ندیده گرفت
.و نشنید آن همه نجوای نسیم پاییزی را
تنها اگر به جای ای کاش ها
جای پا می گذاشتیم و به جای شاید و باید
.یک نهال تازه می کاشتیم
زندگی مثل دانه های تسبیح
روی فرش گذشته
پراکنده می شود
.پرا کنده می شود

2008-06-27T15:47:00.002+04:30

ای هم صحبت شبهای خنده و مهتاب

بگو به خودم هم سری بزنم

در خواب اگر مرا دیدی

که خانه خاطره های من خالیست

2008-06-27T15:44:00.001+04:30

رازهای من به منزل آخر رسیده اند
نگاهم کن
که تنها برای نگاهبانی تو را دارم
و تنهایی را

پنجره

2008-06-27T15:37:00.002+04:30

پنجره ای آویخته
میان شکستن و نشکستن
.چشمان بسته ام
دوری دوستی می آورد و نمی آورد
که می برد و می برد گاهی
.مثل ساتور سنگین سلاخی
با این همه زنجیر دیگر حاجت استخاره نیست
که پروانه ها پیله می شوند و کرم ها
.به آسمان می روند
پنجره ای آویخته
میان بستن و نبستن
.دل شکسته ام

2008-06-05T09:28:00.002+04:30

نامت را دوست نمی دارم

اما به دیوانگی ات دل خواهم بست شاید

اگر فرصتی دست بدهد

برای دانستن همدیگر

عاشقانه های امروزین

2008-05-26T08:34:00.003+04:30

دیگر نه شعری هست
!نه عاشقانه ای
ترانه ها هم که مثل علف می رویند
.پای بوته های هرزه نفرت
آخرالزمان شده است
!راست می گویند
این طرف شاعری که عاشق نیست
می سراید برای ملحفه های سفید
از ریشه های عشق که تا کجا فرورفتند
آن طرف عاشقی که شاعر نیست
در کتاب کوچه دنبال فحش می گردد
.به تلافی عشقی شکسته و نومید
.از فیلم های عاشقانه فقط
.صحنه های ممنوعه به یاد می ماند
از گفته های شاعرانه فقط
.یک کلید شاهانه برای شکستن یک تن
مثل خواننده های الکی شده ایم
چیزی برای نمایش من
.راهی برای رسیدن به شهرتی کوچک
.به نظر می رسد که دیگر عاشق نیستیم
عشق اما... کسی چه می داند

شاید هنوز اینجا هست

توی همین کوچه های هر دو سر بن بست
!ما شاید که لایق نیستیم

2008-05-25T08:26:00.001+04:30

آه از این فال تکراری
که همیشه دروغ از آب در می آید

دانستن مرگ است

2008-05-19T22:48:00.001+04:30

مي دانم كه چگونه مي شود از ديوار خانه بالا رفت
.و اينكه خيابان دلبري كجاي اين شهر است
مي دانم سر كدام كوچه مي فروشند سرخوشي به قيمت مرگ
.و كدام مغازه كلاه هاي گشادتري دارد
اينكه چگونه مي شود كسي را به خاك بسپاري
.و هزار آگهي براي فريب دادن هست
مي دانم كه دروغ كليد جادويي است
.و افسانه ها ي شهرخيانت سينه به سينه مي چرخند
اينكه چگونه مي شود درستكاري را مداوا كرد
با شربت شهامت گريزي و شهوت
و اينكه حماقت و صداقت هر دو يك قافيه دارند
و فقط راستگويي
.كمي خنده دار تر است
....
.مي دانم و از ديوار بالا نمي روم
.مي دانم و دلبري از خيابان نمي خرم
.مي دانم و سرخوشي و دروغ و خيانت به خانه نمي برم
....
تنها، آتشكده هاي خيال را مي افروزم
و براي كشتي بي كسي نوح
. از شعر بادبان مي دوزم

2008-05-19T18:39:00.001+04:30

در كلاس عشق هميشه شاگرد بدي هستم
يا من كتاب را نمي خوانم
يا از كتابي كه نخوانده ام امتحان مي گيرند

افسوس

2008-05-19T18:33:00.000+04:30

خروار دوستت دارم هاي نگفته و
مي خواهم ببينمت هاي فروخورده
لابه لاي جمله هاي عادت
.تلنبار شده اند
انگار تو هم خاطره اي خواهي شد
در انباري تاريك خواسته هاي خسته
!با قفل زنگاري خدايا
هميشه اگرهاي ما اي كاش مي شوند و
.اي كاش هاي ما افسوس

لبخند

2008-05-07T22:57:00.001+04:30

زيباي كوچك و ناخرسند
لبخندي بزن
كه من هنوز هم به تو فكر مي كنم
در لحظه هايي كه تو را خبر نمي كنم
.از دلتنگي هايم براي ديدنت

لبخندي بزن
زيباي كوچك و ناخرسند
كه بهانه هاي شادماني اندكند و
.راه هاي گريه به هيچ آتشكده اي نمي رسند
لبخندي بزن
كه تنها بهانه ماست
براي شكوفه هاي شايد ها
و ناديده گرفتن مرزهاي خانه و خندق

.زيباي كوچك و ناخرسند
!بخند

دلتنگي

2008-05-02T00:51:00.002+04:30

دلم براي تو تنگ مي شود
تنگ مي شود
.تنگ مي شود را نخواهم گفت
پشت هر نوشته اما نانوشته
مثل چشمان خيس خداحافظي
كه روي زمين به دنبال پنهان شدن هستند
پشت همين شعر و پشت همان يكي كه خوانده اي شايد
حتي پشت بهانه هاي كوچكي كه هنوز هم باقي است
نانوشته
دلم براي تو تنگ مي شود
.تنگ شده ؛ تنگ بود و تنگ خواهد بود را نخواهم گفت
مثل تمام اين بهانه هاي ديدنت كه مي داني
همه اين شعبده هاي شنيدنت كه مي داني
و اين همه راهي براي تداوم همين خط باريك
دلم براي تو تنگ شده بود و تنگ شده است و تنگ
.خواهد بود

شايد

2008-04-30T20:21:00.000+04:30

شايد تو راست بگويي و تمام اين راه را اشتباه آمده ام
شايد پشت اين درختان بلند و پشت آن كوه سياه
هيچ پرنده اي پنهان نيست.
شايد از ابتدا همين حقيقت تلخ بوده است و بس
كه هميشه بهترين آرزو ها را آخر نامه مي نويسيم.
شايد راه تو درست تر باشد و واقعا
حقيقت به قدر جمله هاي قشنگي براي همخوابگي
پوكيده باشد و پشت اين همه تاريخ عشق و سيب و گندم
سبدي از گلهاي پلاسيده گذاشته اند.
شايد اين حقيقت دارد كه آسمان
جز براي باران و دود و عبور گاه و بيگاه هواپيما ها
عرش هيچ خداي ديگري نبوده و نيست.
شايد حتي بشود باور كرد
كه تمام زيبايي هاي كه آرزو دارم
برگردان خيالات سبكسرانه من هستند.
اما
تا بيكرانه خيال اگر مي شود به زيبايي ديد
من بازيگوشانه حقايق زشت را انكار خواهم كرد
كه زندگي كوتاه تر از ان است كه بگذريم
از انچه دوست مي داريم .

2008-04-30T17:08:00.001+04:30

مي روم شد رفتم
!خداحافظ

شعر سرخپوست كوچك من با ويرايش "همخانه

2008-04-30T07:45:00.006+04:30

توضيح:
من دوستي دارم كه عاشقي را حماقت مي داند و من توي قصه "همخانه" به شكلي اگزجره به شيوه نگاه او به عشق و زن اشاره كرده ام. طبيعتا من راه او را نادرست مي دانم و او كار مرا احمقانه مي داند ؛ و البته بايد اعتراف كنم كه او در روش خودش موفق تر است تا من در روش خودم! چرا كه او به آساني به آنچه مي خواهد مي رسد و من به آنچه مي خواهم نمي رسم. (شايد دليلش همان باشد كه مي گويند: هميشه فريب دادن يك زن اسان تر از قانع كردن اوست!)به هر حال اين دوست من امده و شعر "سرخپوست كوچك من " – كه دو سه روز پيش روي وبلاگ گذاشتم - را با ديدگاه خودش تصحيح كرده و به ان چيزهايي اضافه كرده است . از طنز كارش بدم نيامد و تصميم گرفتم كه شعر "سرخپوست ..." را با ويرايش او در وبلاگ بگذارم. همينجا اضافه كنم كه نوشته اش غلط املايي زياد دارد و نيز از مردم استراليا هم عذر خواهي مي كنم كه اين دوست ما پرچم يكي از ايالت هاي امريكا ( گمان كنم تگزاس باشد) را با پرچم كشورشان قاطي كرده است. از" سرخپوست كوچك" هم عذر خواهي مي كنم كه ويرايش دوست من چندان دوستانه نيست و اميدوارم از چشم ما نبيند بخش اضافه شده با حروف درشت تر از بخش اصلي مشخص شده است.پي نوشت ها هم از خودش است

***
سرخپوست كوچك من
زير سايه نارون خوابش برد.
باد امد و موهاي سياهش را پريشان كرد و بيدار نشد.
دامن سياهش را كشيد و بيدار نشد.
روسريش را برداشت و رقصيد
بيدار نشد و باد به راه خودش رفت.
آفتاب امد و سايه اش را نقاشي كرد
روي پوستش رنگ هاي تيره تري گذاشت
نزديك شب سايه را برداشت و او هم به راه خودش رفت.
سرخپوست كوچك من بيدار نشد.
ماه امد و به خواب او خنديد
به ستاره نشانش داد و ستاره چشمك زد.
نسيم شب آمد و روي صورتش دست كشيد.
بيدار نشد.
من آمدم و نگاهش كردم.
باد آمدو آفتاب آمد و ماه آمد و نسيم آمد
من هنوز هم نگاهش مي كردم.
سرخپوست كوچك من
بيدار كه بشود – شايد
من هم به راه خودم رفته ام و او نمي داند
كه من و باد و آفتاب و ماه و نسيم
چه عاشقانه نگاهش مي كرديم.
اما
فردا قبل از خميازه كشيده آفتاب،
دوباره خواهم آمد
با كوله اي لبريز از حماقتهاي هميشه، تكرار مكرر ار ار خر مش حسن
!!!*با چماقي كه از گرز رستم تراشيده ام
يا وينچستري كه از جان** دودر كرده ام
خواهم آمد.
و چنان بر سر سرخ پوست كوچكم خواهم نواخت كه نمي دانم چقدر!!!
و لختي بعد سرخپوست كوچكم چون بوفالويي زخمي در دشت مي تازد و آواز سر ميدهد وايييييييييييييييييي سرممممممممممممممممممممممممممممممم
در پي اش 5 سرخپوست ديگر، كوچك و بزرگ و متوسط و لاغر روان.
***يكي برگ چنار به سر دارد و ديگري دستار زرد رنگي با ضربدري آبي به سر

و من خواهم رفت
****و سوگند به همين نبوغ بيكرانه خفته در اتاق

آرام نخواهم گرفت
تا همه شان را نفله كنم و بعد خودِ خرِ احمقِ گاوِ بوفالويم را هلاك!
.....
.....
فردا
مهتاب كه برود
افتاب كه بيايد
نسيم كه بوزد
زير آسمان آبي سرد تشنه ي پر باران
كنار آتشي كه لختي پيش به خواب رفته، مرا خواهي يافت.
نيمي از مرا... فقط نيمي...
نيمي ديگر را گرگها ديشب خرده اند وقتي كه خواب مي ديدم سرخپوست كوچكم را.
خواستم شليك كنم در خواب.
اما نميدانستم كه تفنگ براي كشتن گلوله هم مي خواهد( خدا لعنتت كند جان).
گلوله هم مي خواهد
گلوله هم مي خواهد

پي نوشت
· در اينجا شاعر ضريب هوشيش را با ضزيب هوشي گرز رستم مقايسه كرده است.*
· منظور جان وين بزرگ است**
· احتمالن برگ چنار كنايه اي ست كه به بيرق كانادا اشاره دارد و پارچه زرد با ضربدر آبي منظور به بلاد استراليا***...

مورخان حدس ميزنند شاعر در اين كشورها ( ونيز بوليوي؛ زيمبلبوه؛ مجمع الجزاير گالاپاگوس و اقصي نقاط عالم) هم معشوقكاني داشته... ظاهرا شاعر ما در حماقت آوازه اي بين المللي داشته است
شيخ بوحمزل مصري ميگويد: منظور شاعر از نبوغ بيكرانه خفته در اتاق، شيخ و الشيوخ، اوستاد مسلم وبحر بي ساحل ****

معرفت حضرت ميرزا عليرضاي شيخ العلما ي نصرت الدوله شاهرودي معروف به "دودولود دوله كمردار" است كه در عصر ايشان ميزيسته ودر دانش تناسل شناسي و تنظيم خانواده شهره آفاق بوده است و در اواخر عمر به بيماري مشكوكي درگذشت.

سرخپوست كوچك من

2008-04-29T01:32:00.000+04:30

سرخپوست كوچك من
زير سايه نارون خوابش برد.
باد امد و موهاي سياهش را پريشان كرد و بيدار نشد.
دامن سياهش را كشيد و بيدار نشد.
روسريش را برداشت و رقصيد
بيدار نشد و باد به راه خودش رفت.
آفتاب امد و سايه اش را نقاشي كرد
روي پوستش رنگ هاي تيره تري گذاشت
نزديك شب سايه را برداشت و او هم به راه خودش رفت.
سرخپوست كوچك من بيدار نشد.
ماه امد و به خواب او خنديد
به ستاره نشانش داد و ستاره چشمك زد.
نسيم شب آمد و روي صورتش دست كشيد.
بيدار نشد.
من آمدم و نگاهش كردم.
باد آمدو آفتاب آمد و ماه آمد و نسيم آمد
من هنوز هم نگاهش مي كردم.
سرخپوست كوچك من
بيدار كه بشود – شايد
من هم به راه خودم رفته ام و او نمي داند
كه من و باد و آفتاب و ماه و نسيم
چه عاشقانه نگاهش مي كرديم.

دلتنگي كوچك من

2008-04-28T23:48:00.002+04:30

هي ي ي ي ي
دلتنگي كوچك من
سلانه سلانه مي ايد
هرجا كه مي روم.
مثل كودكان فال فروش كنار ساحل
" غصه نمي خواهيد آقا؟"
مي پرسد و مي گويم:
هي ي ي ي ي
نه! براي امروزم كافي است
نياز عميق ديدنش و بوييدنش.
مي نشيند كنارم و پاهايش را تكان مي دهد و
خيره مي شود به درياي دوردست
سبد غصه ها را دست به دست مي كند و بعد
روي پاي انتظارم خوابش مي برد.
هي ي ي ي ي
دلتنگي كوچك من خواب است و
من با سبد غصه ها بيدارم.

همخانه

2008-04-27T18:44:00.001+04:30

آن شب تلفن را جواب نداد. نگران شدم و برايش پيامك زدم كه نگرانت هستم.جواب نداد.به سعيد گفتم:"اگر دختري به تلفنت جواب ندهد يعني چي؟" گفت:"شايد خواب است." "ساعت 10؟" اينرا پرسيدم و سعي كردم به خاطر بياورم كه آخرين بار كي ساعت 10 شب خوابيده ام. احتمالا در طول سال يك بار اينكار را كرده بودم . فكر كردم اگر دختر هم تمام امسال را همين يك شب زود خوابيده باشد بامزه مي شود. ياد " اتوبوس جهانگردي" افتادم و لبخند زدم. پيش خودم تكرار كردم" اين اتوبوس جهانگردي سالي يك بار از اينجا رد مي شود، آن هم بايد همين الان باشد!". " به چي مي خندي؟" سعيد پرسيد. گفتم:"هيچي". مي دانستم كه سعيد از اينجور كارهايم خوشش نمي آيد. براي او همه زن ها مثل هم بودند. عشقش اين بود كه ماجراي كساني را تعريف كند كه همزمان با دو خواهر يا دو دختر كه با هم دوست صميمي بودند سكس داشتند و به هريك جداگانه مي گفتند كه فقط با او هستند. من اما هنوز قديمي فكر مي كردم. نمي توانستم با آدمي كه دوستش ندارم سكس داشته باشم. ساعت يك براي بار چندم پيامك زدم. جوابي نيامد. سعيد داشت روي گوشي تازه اش موسيقي مي ريخت. جان مي كند كه بيشتر از يك گيگ نشود. موبايلش هشت گيگ جا داشت اما مي خواست باقي را با فيلم سكسي پر كند. خيلي رويش تاكيد مي كرد. هميشه روي سكس تاكيد داشت. مثل وقتي كه آدم بخواهد چيزي را به ديگري اثبات كند. عكس همه دخترهايي كه باهاشان دوست شده بود را ريخته بود روي كامپيوترش. " هنوز نگراني؟" او پرسيد و من جواب دادم:"آره". و بعد اضافه كردم:" من توي اينجور روابط آنقدرها باهوش نيستم. گيج مي شوم". پوزخندي زد:" حتما مي خواهد رابطه را قطع كند. دخترها اينطوري نشان مي دهند" . چيزي نگفتم. اضافه كرد:" مي خواهد بگويد خيلي بچه اي" ." ممكن است". خيلي ارام اين را گفتم و او با تاكيد گفت:" هميشه بچه مي ماني!" گفتم:"درست است". با همان لحن. ساكت شد و دوباره با موبايلش ور رفت. تا ساعت 2 حرفي نزديم. من خودم را با كتابي سرگرم كرده بودم. داستاني بود از ريموند كارور كه در آن يك پيرمرد و پيرزن تصادف مي كردند و همه بدنشان را گچ مي گرفتند جز چشمها و بيني و دهان. آنها را در يك اتاق كنار هم مي گذاشتند و بعد پيرمرد افسرده مي شد. چون نمي توانست سرش را بچرخاند و پيرزن را تماشا كند. داستان از طرف پزشك معالجشان نقل قول مي شد. چند بار آن را خواندم." اين هيكلش چطور است؟" سعيد گفت و من به عكس قدي دخترك نگاه كردم كه روي مونيتور بود. توي نت پيدايش كرده بود. با خودكار به سينه هاي دختر اشاره كرد." خوش فرمند مگر نه؟" گفتم:" به نظرم خيلي غمگين است"." باز كس شعر گفتي؟ پرسيدم هيكلش چطور است؟!"." مگر فرقي مي كند؟ تو كه آسيابت همه چيز خرد مي كند!" عصبي شده بودم. سعيد خنديد. ياز سكوت كرديم و بعد از مدتي او پرسيد:" چرا درگير عشق مي شوي كه پوزت بخورد؟" . برايش ماجراي فيلمي را تعريف كردم كه در آن يك زن جوان پيرمرد هفتاد ساله اي را فريب مي داد. تظاهر مي كرد دوستش دارد تا بتواند پول پيرمرد را بالا بكشد. يك پليس جوان دخالت مي كرد و زنك فراري مي شد. اما پيرمرد اعتراض مي كرد:" نبايد دخالت مي كردي!فكر مي كني نمي دانستم؟ فقط دلم مي خواست باز هم از آن حرفها بزنم. همان حرف ها كه در جواني به هم مي گوييم. حاضر بودم جانم را بدهم تا يكبار ديگر آن حرف ها را بشنوم." ديالوگ را از بر بودم. سعيد خوشش نيامد.:"كس شعر است!"." كس شعر نيست سعيد!" با تاكيد گفتم و اضافه كردم:" نمي تواني برگردي به زماني كه مرجان را دوست داشتي! هيچكدام از اين دختر ها هم جايش را پر نمي كنند!" " چه ربطي دارد؟" با ناراحتي پرسيد و دوباره مشغول شد. چيز ديگري نگفتم. مي دانستم عصبانيش كرده ام.
فردا صبح پيامك آمد كه:" چرا هر وقت من جواب نمي دهم فكر مي كني اتفاقي افتاده و نگران مي شوي؟" " سوال خوبيه. تا حالا بهش فكر نكرده بودم." اينطور جواب دادم و يادم بود كه بايد مي نوشتم"چون دوستت دارم."

سرخپوست

2008-04-27T01:24:00.003+04:30

هنوز هم اميدوارم - كودكانه
كه مي تپد روزي
قلب سرخپوست كوچكم
و با هم مي گريزيم
از اين مخروط چادرهاي تنهايي
به جنگل شكوفه وشبنم
.و قصه كودكان هميشه خواهيم بود
هنوز هم اميدوارم
كودكانه
.و به معجزه عشق ايمان دارم

برف

2008-04-25T14:01:00.001+04:30

ساده مثل برف

كوچه هايم از تو لبريزند و ديگر

هرجا برويم

.ردپايي به يادگار مي ماند

قافيه

2008-04-21T10:49:00.002+04:30

دستم از گيسوانت گريخت و
.سكوت از شاخه ها اويخت
قافيه تمام شد و زندگيم
در قاب چشمانت بي دوام
و شاعري تنها دسترنج من است
.از رنج همراهي بي همدلي
ولي
عاشقي را چنان پاس داشتم كه انگار
هنوز روشنند اتشكده هاي بيشمار و قافيه
تنها بهانه ايست
!براي زيباتر سرودنت

2008-04-21T07:10:00.002+04:30

!!وه! كه چه ديوانه ام
كه با دستان بسته باز مي كنم
گيسوانت را تا بگريزد
!از دست من

روز ديگري در بهشت

2008-04-21T07:02:00.002+04:30

روز ديگري در بهشت
تو را خواهم ديد و به من خواهي گفت
براي ما دير نشده بود هنوز و پيري
.درد بي درماني هم كه نبود
اما چه زود گذشت
!مثل يك زندان بي گنهكاري
انگار تجربه عشق را بايد
.ميان مرگ و مجازات تقسيم كرد
و من به تو مي گويم
زيباترين چشمها را داري هنوز
اما ديروز اگر آسمان مهربان تر مي ماند
باران ما كه مي باريد
گلهاي بنفشه مي داد نه ياس و ياسمن
و تو باز مي گويي
!هنوز هم دير نشده
.و مردن آخر هيچ آرزويي نيست
آخر هيچ
.ارزويي نيست

بی تاب

2008-03-24T09:46:00.001+04:30

از تو خاطره بسیار دارم و با تو
!خاطره هیچ
این است که خالی می شود
تنگ از ماه و ماهی و مهتاب
.و می روم

مانا

2008-03-21T17:59:00.003+04:30

از ماندنی ها تو مانده ای و
.همین ارزوی با تو بودن
وگرنه سالهاست
!که دیگر ارزو یی نمی کنم

2008-03-21T17:56:00.002+04:30

گفتنی بسیار است
هیچ اما...هیچ
درو نکردیم از انهمه که کاشتیم
جز همین سایه هایی
.که تازه نیستند
من اما هنوز ایمان دارم
به راه عشق
پای همین پنجره ای که بسته خواهد ماند
.شاید

2008-03-16T16:06:00.002+03:30

!نگاه کن
.باز هم تنهایی را به سال تازه می بریم

2008-03-16T16:04:00.000+03:30

مثل یک ارزوی محال
ازهمه چیز
زیباتری
وناممکن تر

خستگی

2008-03-16T15:48:00.003+03:30

دلم گرفته است سخت و یادم نمی کند
کسی
و یادی نمانده در خاطرم که نباشد
.کهنه و ناسور
هنوز هم زنده مانده ام زیر خاکستر سالهای خاکستری
ونه خاموشم می کند نم بارانی و نه
.گر می گیرم از هیزم اگرهای بی پایان
حتما یک کوچه پایین تر
می پیچیدم باید و می رفتم و
.با تمام این واقعیت های زشت دست میدادم
باید همان روزها که می شد همیشه کودک ماند
می ایستادم
در همین کوچه های کوچک اجری
:و به گلدان کاکتوس اب می دادم و می گفتم
روزی شاید این بوته های ارزوهاشان خار
.بنفشه می شوند و گل می دهند
شاید ان روزها برای ندانستنم دیر نبود
و می شد میان این خیل خاکستری و خار
.ریزه خوار سفره عادت باشم
می شد اگر می خواستم و اکنون
نه پشیمانم و نه افتاده از پا و نه در ارزوی بازگشت
پریشانم
مثل یالهای باداویز اسبی
!که سوارش مرده است

رسم زمانه

2008-03-14T12:50:00.002+03:30

مي بايد از رفتن بگويم و
انكار كنم همه زيباييت را
و ان نگاه تاريك در زير ابشار مژگانت و
لبخند هميشه پنهانت و
.سادگي بي دريغ و اسانت
همين است
رسم زمانه ما واداب روزگاري
كه در ان شكستن افتخاري براي سنگ هاست
و بريدن و دريدن و گنديدن
.واژه هاي اول فرهنگنامه ها شده اند
بايد بگويم كه چه بدي ها كرده اي با من
.و از اين جمله هايي كه رسم ترانه هاي امروزيست
بايد هميشه تو مقصر باشي و من
از گناه تو گذشته باشم
هزاران بار
انگار
.رسم اين زمانه همين طور است
بايد به همه بگويم: آه من چه خوب بودم و تو
زهري بودي كه ناشناخته نوشيدم و
عاقبت سادگيم را ديدم و
.بيهوده با سرنوشت جنگيدم
ادم هاي امروز اينجور مي گويند
و اسان و شادمان مي گذرند اما
تنها يك مشكل اينجا هست
من ادم كهنه اي هستم و
.مال ديروزم

2008-03-12T11:55:00.003+03:30

شب ايستاده زيرسايه سار مژگانت
به جايي راهم نمي برد و كسي نمي گذرد
.از گناهم كه هميشه دير مي ايم
از سر ديوانگي است
- مي داني كه-
اين بيهوده بافتن خيالات كودكانه
به شرابه هاي در هم اويز موهايت
و ارغواني عميق ارزوهايت
و در نهايت اينكه غريبه مي شويم
تا شايد همين فردا
ولي به تو با خنده مي گويم
فردا كه هنوز نيامده است!
از سر ديوانگي است
- مي داني كه -
و از سر اين عادت خاموش ماندن
هنگامي که زخمها عميق ترند.

همین روزها

2008-02-12T15:28:00.000+03:30

سالها چه کوتاه شده اند
مثل دیوارهای رویا
بی در
بی دروازه
بی هیچ خبری که تازه باشد هنوز.
قطار بی راننده رسیده است
به مقصد بی مقصود و باز
خیلی زود است
-به خودم می گویم-
برای پیاده شدن.
می دانی
نام تو و نامه های من
به هیچ جا نمی رسند
می دانم
سرانجام این گام های دشوار تحمل
تاریکی بی پایان شایدهاست.
و تنها پیغام شب است که به موقع می رسد:
به خانه برگرد
کوچه ها خطرناکند.
به حرفش گوش می کنم
همین روزها.

پیغام شب

2008-02-02T08:16:00.000+03:30

تو هم می رسی به انجا که می خواهی
من نمی رسم
برای تمام انچیزهایی که باورشان دارم و
همه راه هایی که برای نرفتن می دانم و
در این کوره راه بی مسافری که می رانم
این اسب چلاق امیدواری را.
پیغام شب همیشه روشن است:
اندازه چراغکی نگاه باید کرد
و دیگران به هرکجا که می روند
و اسان اگر فراموش می شوند
فراموش می شوم
فراموش می شوی
اگر افتاب را هنوز
ادعا می کنی که هست.
اشتباه است انگار تمام افسانه ها
و تمام این تاریخ به گل نشسته در بن بست.
این است که من نمی رسم
و تو می رسی اگر
به کورسوی چراغ ایمان داری
که افتاب
همیشه افسانه بوده است.

2008-01-21T09:03:00.000+03:30

شاعر که می شدم گفتم
.به شعرهایم شاید که برگردی
به شعرهایم فقط
!برگشتی

2008-01-09T09:55:00.000+03:30

یک روز در میان عاشق می شوم
روزهای سرد و روزهای گرم هم عاشقم
و همینطور روزهایی که فرو می ریزد انگار
تمام جهان روی سرم
و در هفت روز هفته ای که با جمعه تمام می شود یا یک شنبه
و ماه های تابستان و زمستان و بهار و پاییز
و تمام روزهای دیگری که هنوز
کسی جای تو نیامده است.

2007-12-24T17:05:00.000+03:30

وقت شاعري گذشت
حالا وقت ميخ شدن است و فرو رفتن
در پاي عمري كه عادتش بود
.بگذرد و ما ناتوان باشيم
ناشكري نمي كنم
قشنگ بود
تمام دويدن هاي بيهوده و رسيدن هاي نرسيده
و ان لبخندي كه تحويل ما نشد
با تمام دلخوري ها ي من
.هميشه زيبا بود
حالا به همين ديوار خو كرده ايم
انگار بايد از هميشه بين ما باشد
تنها براي تمسخر بي تدبيري تقدير زادنمان در زمانه اي ديگر
روي ديوار تصويري مي كشيم
از تمام اين روزهايي كه مي شد
.بهتر از اين بگذرند
يادت باشد
حرف من و تو ديگر از لانه و كبوتر نيست
از دشنه و خنجر هم نه
از دو نفر است كه از دو سوي خيابان مي گذرند
!در دو كشور ديگر

2007-12-17T15:39:00.000+03:30

پیروز که نشدم - اما
می دانم دیروز برای چه بیدار بوده ام

بر تمام صحنه جای گفتگو خالی است

2007-12-16T18:47:00.000+03:30

حرفی نیست!
باید تا انتها می رفتم
مبنایش همان قولی که یادت نیست.
خداحافظ

2007-11-24T15:23:00.000+03:30

عشق بیهوده بود - می دانستم
مثل درخت کنار خانه همسایه
و پاییز شرمسار بندرعباس
تنها ابرهای بی حتی قدرت باران.
همان کوچه همان روز
نام مقدسی را یدک می کشید
که دیگر تقدسی نداشت
و همان کلمات از همان آغاز
معنایی در دهانمان نداشتند.
نگذاشتند! - شاید اگر فقط این بود خالی بودم
نداشتیم - این واقعیتی است که می خشکاند.
ما برای عاشقی دیر آموختیم - که آموزشی نبود
و برای هر اشتباهی که پرداختیم
ما
تاوان سنگین نادانی دیگران را
پوزشی نبود.
عشق را نفروختیم
اما بر تمام این حماسه بیهوده شرارت و بلاهت
لب
فرودوختیم
سوختیم.

خبر

2007-11-13T08:54:00.001+03:30

دیدنت شادم می کند
عجیب
که ما انگار هرگز غریبه نبوده ایم.
حالا تقویم دشوار شد
و ساعت شماطه دار
کی می ایی یا نمی ایی؟
خبرش را در کدام روزنامه خواهم خواند
در صفحه حوادثی که برای اولین بار
از فاجعه نیست.

مسافر

2007-11-12T08:15:00.001+03:30

با خودش گفت: " بله پشت ان کوه است.هنوز هم راه را بلدم دود خانه ها پیداست" پشت تپه ها فقط یک شهر سوخته بود.همین..

حرفی نیست

2007-11-12T08:15:00.000+03:30

از من دریغ شدی
عادت کرده ام؛ حرفی نیست.
یک سر دروغ شده این قصه های ما
تا انجا که کلاغ هم می رسد به خانه و من
نمی رسم به یک چراغ حتی از کورسوی شهر.
از من دریغ شدی و من عادت کرده ام
باشد!دیگر نگاهت نمی کنم
خودم را راحت کرده ام.

2007-11-09T14:16:00.000+03:30

چند سالی می شود که مرده ام
و تجربه پوسیدن را دارم آنقدر
که می دانم تمام بازی همین روزهایی بود
که از دستمان گریخت.
سخاوتمندانه رنج بردیم و
فروتنانه زخم خوردیم و
به قه قهه مردیم.
که کابوس اگر شبی را از یادمان می برد
پاره های رویا را به هم می دوختیم و
به تمامی شهر شب فخر می فروختیم.
چند سالی می شود که مرده ام
و تجربه پوسیدن دارم انقدر
که بدانم زندگی را نپوسیدم من!

2007-11-06T12:05:00.000+03:30

دلتنگم
همین و اینکه برای عشق
دیگر دارد دیر می شود
می دانم

2007-11-04T09:48:00.000+03:30

هیچ کس جای تو را نگرفت
تمام این سالها
به خودم دروغ می گفتم!

پاییز هفتاد و شش

2007-11-04T09:41:00.000+03:30

محتاجم به نگاه تو انگار که هرگز کهنه نمی شود
این شکستگی هایم و
از یادم نمی رود
این دیگر نبودنت برای همیشه.
هر روز صبح دوباره می نشینم روی نیمکت و
تو دوباره می گذری و
با خود می بری نگاهم را
تا دوستانم به من بخندند و من بخندم.
هر روز صبح به خودم می گویم:
امروز که بیاید...امروز که بیاید...
امروز که...دیگر سالهاست دیروز است!
و فقط هرپاییز تکرار می شود
بیهوده و بی پایان
پاییز هفتاد وشش.

خون آشام ها3

2007-10-21T15:07:00.000+03:30

از نقره بودند انگار
چشمانت.
خاکسترم کردند!

خون آشام ها2

2007-10-21T08:05:00.000+03:30

.تو نمی آیی ؛ نگران نیستم
برای همین است که اینجا
بی سایبان و بی پناه لم داده ام و
.ادامس می جوم
پیش از این هم نیامده اند
و نخواهند امد
و من
.پاهایم را در آفتاب می گذارم تا خاکستر شوند

خون آشام ها

2007-10-21T07:55:00.000+03:30

روشنایی های تکرار شونده در تاریکی راه
مهمانمان کردند
.و هنوز خبری از خون آشام ها نبود
ما گذشتیم
از کنار مردی که مرده بود
آن گوشه و از کنار دریاچه ای که خشک می شد
.آرام آرام
نه نا امید نبودیم
که همیشه کسی هست که تشنه کشتن باشد
همیشه در تاریکی کوچه ها کسی منتظر است
می دانستیم
خانه به خانه خرابه را گشتیم
و سقف ها را کندیم و جستجو کردیم
نسیبمان تنها زوزه سرد باد و
غبار کمرنگ رقص تاریکی
وآفتاب بی خبر امد
آنگاه ما خون آشام هارا دیدیم
.که خاکستر می شدند

زخم

2007-09-22T22:13:00.000+03:30

از این همه تنها یادگاری

زخم؛

روی چمن زاری که آفتاب

شبنم را می لیسید - یادت نیست؟

کیست که نخندیده باشد به من شاید

در سردرگمی های روزگاری

زخم؛

و من که این همه را به بار ننشستم

دستم به ضریح قدیس بی افتخاری

زخم؛

و نیامدی که رفتی و ان چنان دور

که جز حضور کاغذیت

مثل مجلس سهراب و اسفندیاری

زخم؛

از این همه دیوانگی انتظار

.می ماند

2007-09-16T14:39:00.000+03:30

برای دوباره یافتنت دیر است
ای بی پژمردگی
مرده در بستر آرزوهای من

زندگی من

2007-09-16T14:34:00.000+03:30

از حادثه لبریز بود و بی مانند
اگر چه گاه دشوار و شادی هایش ناچیز بود و گاه
مثل چاهی که به پایان نمی رسد هرگز؛
.زندگانی من
با این همه جز وقتی که به تو فکر می کنم
!همیشه راهی برای توجیه واقعیت هست

پرسه زدن در شاید ها

2007-09-10T07:39:00.000+03:30

بربام این هم که هرگز نمی شود
از یادم نمی رود هم
دیگر نمی آید به کار ساعت شماطه دار و
...زخم انتظار را مرهمی
کمی اگر دیروز بودم هنوز
با چشمان امروز اگر شاید
کمی اگر در تقویم ده سال پیش
شاید
اما " باید" که نشسته همین گوشه
با چوبدست عقربه های طلا کار و
...بوی زهم زخم انتظار را مرهمی اگر
.که برای دیدن دوباره دیروز دیگر دیر است
پرسه زدن میان ارزو های باداویز
.کار من است

خوش خیالی

2007-08-18T15:26:00.000+03:30

خوش خیالی ما را کشت
وگرنه اسمان از اول با ما مهربان نبود
و خنده های ماه
.برای همه روی زمین یکسان است
حالا - خیلی دیر اما - می دانم
که برگهای گذشته سنگین شده اند
زیر پاهای ریشه کرده ام
.و این راه به هیچ بیشه ای نمی رسد
اندیشه هایمان خام بود و در خیالمان
جهان روزی رام می شد و
.هیچ ارزویی از ما نمی گریخت
جهان که رام نشد اما ما
ارام شدیم و برگهایمان به تمامی ریخت و از گوشهایمان
.قندیل " دیگر نمی شود" اویخت
چه خوش خیال بودیم و جهان
تصویر اسمانی دیگر بود.

تنها دروغ است که می ماند

2007-08-14T14:14:00.000+03:30

تمام دروغ ها اینجا به بار می نشینند و
ثمر می دهند و فروش می روند
در بازار مکاره من هم مثل ارزوهای تو
.از فریب بیزارم
تنها حقیقت است انگار
که انشعاب می کند از سیلاب فریاد های حقیقت کجاست
و تنها دروغ است که می ماند
و نه هیچ چیز دیگر
که راستی
تنها نام دیگری بوده است برای
! می خواهم فریبت دهم

تاوان

2007-08-13T15:17:00.000+03:30

خوابیده بر تخت سکوت ابدی این عکس
من را به تاوان دیر امدنم
!تا ابد با نگاهت شکنجه می کنی؛ هر روز

پرنده پرید

2007-08-13T15:08:00.000+03:30

تو رفتنت را برایم آوردی به یادگار
.و پریدی از سر اولین پرچین
تعداد کمی آرزو برایم مانده است و
یک دانه سیب سبز بر شاخه
!که به دامم نمی کشاندت هرگز

زخمی

2007-08-10T12:31:00.000+03:30

از بیرون که نگاهم کنی
.انگار مردی هستم با خورشیدی در دست
از درون اما
مردی تنها که چه زود به شکست ها خو می گیرد
.و نمی میرد

سوگندنامه

2007-08-10T12:13:00.000+03:30

!به زیبایی بی پایان تصویرت قسم که تو را از دست داده ام
حالا تو از عشق قصه ها هم که بگویی دیگر
خوابم نخواهد برد و می دانم
افسانه ای که در پی ان بودم
.مرده است و اینده تا ابد بی تو به سر خواهد شد
حافظ را باید از حافظه برداشت و
مولوی را به دفی پریشان کرد
و به تمام این تاریخ پر و پیمان شکست
شکستی دیگر ارمغان اورد- که ما
تنها سرمان را بار دیگر به همان دیوار کوبیدیم و دیوار
.استواریمان را در هم کوبید
به استواری دیوارها سوگند
که تو را از دست داده ام و دیگر
هرگزنخواهم یافت

گریخته

2007-07-12T12:26:00.001+03:30

.از من گریخته و با شتاب می رود
این است که دلگیرم و تنها
هرجا که می روم
از آنجا هم آفتاب می رود و شب
مثل بالا پوش مردآزما
بر کناره دریای شب گرفته می نشیند و
چندک می زند تب و من را می سپارد
.به هرم شرجی بی پایان این محیط
.ای کاش اسمان این همه از من دور نبود
ای کاش چشم ماندگار
به این همه رنجی که می کشم و حرفی نمی زنم
کور نبود و می دید که در استانه چله زمستانه
همچنان به سوسوی جوانی ام
دلخوشم و تلاش می کنم تا نسپارم به خاک
تابوت این همه آرزوی شکسته را
و حیرانیم از این همه آرزوی طبیعت گرفته نیست
که از بوی به جا مانده از کسی است
.که از من گریخته و با شتاب رفته است
آفتاب رفته است و من
زیر بالاپوش شب
.شرجی بی پایان این محیط را گر گرفته ام

تئوری اگزیستانسیالیستی سگ بودن

2007-07-12T11:18:00.000+03:30

او سگ بود. به گفته تمام کسانی که او را می شناختند او یک سگ از یکی از همین نژاد هایی بود که توی خانه بعضی ها پیدا می شود. همیشه هم اسمشان یا بنجی است یا بتهون تنها و تنها به این دلیل که فیلمهایی با این عنوان وجود دارند که قهرمانشان هم سگ است. البته بتهون از نژاد او نبود. اما خوب چه فرق میکند.سگ سگ است دیگر. مهم این است که او سگ بود و دیگر هیچ. علت سگ بودنش این نبود که روی چار دست و پا راه می رفت.به هر حال گربه هم همینطور راه می رود و بز و گوسفند هم. همینطور عو عو کردنش هم دلیل سگ بودنش نبود چون بعضی پرندگان هم هستند که خواندنشان مثل عو عو سگ است. از نظر نژادی هم سگ بودن خیلی چیز مشخصی نبود چون برای اینکه از نظر علمی بشود اثبات کرد که یک موجود خاص قطعا و دقیقا سگ است باید چندین و چند آزمایش مختلف از دی ان ای و ادرار و مدفوع ومانند انها انجام بگیرد تا معلوم شود که یک موجود پشمالو که روی چاردست و پایش راه می رود و عو عو می کند و دم تکان می دهد قطعا و دقیقا سگ است ودیگر هیچ. او هم تا به حال هیچ ازمایشی انجام نداده بود. می توانست اینجور باشد که او یک گربه یا گوسفند و یا حتا ادمی باشد که از نظر روانی دچا راختلال شده است و گمان می کند که سگ است. از نظر علمی این ممکن بود . البته همیشه از نظر علمی همه چیز ممکن است!از نظر علمی فقط میزان احتمال وقوع یک حادثه مهم است.اگر میزان احتمالش کم باشد غیر ممکن فرض می شود.این را هر سگی می داند. ولی خوب اینها درد او را دوا نمی کرد چون مسئله این نبود که از نظر علمی او سگ بود یا نبود.مهم این بود که از نظر خودش سگ بود و برای این عقیده دلیل هم داشت.او برای خودش فلسفه ای داشت که طبیعتا فلسفه سگی بود.فلسفه او چهار اصل داشت: 1. پاچه ؛گرفتنی است.2. شبها باید حتما عو عو کرد3.روزها باید جایی برای استراحت و خوردن پیدا کرد4.بقیه چیزهای دنیا کس شعر است!. این فلسفه قطعا مال ادمها نبود.ادمها معمولا بیست و چهار ساعت دنبال خوردن هستند برای همین وقت عو عو کردن شب را ندارند. این فلسفه مال گربه ها هم نبود.چون گربه ها شب را میو میو می کنند.بزها و گوسفند ها وضعشان روشن بود.انها اصلا فلسفه نداشتند.اثباتش هم ساده است: تا حالا گوسفندی دیده اید که اسمش افلاطون باشد؟ همه شان اسمشان برفی است!حتا وقتی پشمشان قهو ه ای باشد!! توی فیلمها که اینطور است. از طرف دیگر دیگران هم او را سگ می دانستند. انها که مرض نداشتند حتما چیزی دیده بودند که می گفتند او سگ است. در نتیجه اگر بخواهیم به مفهوم فلسفی مسئله را بیان کرده باشیم باید بگوییم: "او" سگ بود اگر و فقط اگر خودش این را قبول داشت و البته اگر دیگران هم قبول داشتند که چه بهتر! خوب...حالاکه اثبات شد او سگ بود می شود برایش حقوق هم تعریف کرد.شامل اینکه حق دارد ریشش را نزند؛ موهایش را نتراشد و به زبانی حرف بزند که دیگران نمی فهمند و غیره و ذالک. بعضی از حقوق هم از او صلب می شود.مثلا اینکه حق ندارد در هیچ اداره ای استخدام شود مگر اینکه افسارش دست کسی باشد. البته این بهتر از حقوق گوسفندها است که حق ندارند جلو وانت سوار شوند. حتا از حقوق پرندگان اهلی هم بهتر است که حق ندارند سرنوشت بچه هاشان را تعیین کنند و معمولا بچه هاشان بین قد قد کردن در مرغدانی و جلز و ولز کردن در ماهیتابه مختار نیستند. در نتیجه و با نگاه اجمالی به تمام جوانب؛ او نتیجه گرفت که سگ بودن نه تنها چیز بدی نیست که یک فرصت طلایی است.فرصتی برای نشان دادن اینکه چه چیزهایی نیست. اثبات گربه نبودن؛ بز نبودن؛مرغ نبودن و... واقعا چه کسی جز یک سگ می تواند اثبات کند که مرغ نیست؟ واقعا چه کسی جز یک سگ این حق را دارد که بین پاچه هایی که می خواهد بگیرد انتخاب کند؟ سایر حیوانات معمولا دست طرف را گاز می گیرند.خیلی که شیر باشند گردن طرف را می جوند اما سگ ها به پاچه اعتقاد دارند و به ان وفادارند. از این رو سگ بودن برای او مثل گاو بودن برای یک گوساله امری بود که در اینده قرار داشت اما حالا اتفاق افتاده بود. وقتی فکرش به اینجا رسید با خودش گفت: نه دیگر! دارد سخت می شود. همان مقایسه بین سگ و گوسفند بهتر بود. بعد هم سرش را روی دست هایش گذاشت و درحالیکه به ماه نگاه می کرد به خر خر افتاد.

عاشقانه25

2007-07-06T19:49:00.000+03:30

همیشه اصلا متوجه نیستم
که برای دوست داشتنت
از اول اندکی دیر بود و
دلگیر می شوم از خودم
که قاعده ها را به هیچ اگر می گیرم
برای شکستنم یا شکستنشان
.تدبیری نمی کنم
همیشه کمی دیر یم رسم و
.اصلا متوجه نیستم

برهنگی

2007-06-28T07:39:00.000+03:30

.برهنه بودم
با موهای سیاه بافته امدی و
سبدی از بافتنی های رنگارنگ
.از رنگهای سبز و زرد و آبی و قرمز
گفتم
پیراهنی می خواهم
.برای تمام فصل هایی که خاطره اند
.پیراهنی که گویا نام دیگری هم داشت
.برهنه ماندم

برای خواندن ترانه ها دیر است

2007-06-19T00:24:00.000+03:30

خوب...شاید این هم درست تر باشد
کمی برای خواندن ترانه ها دیر است
.و من مثل همیشه بی دعوت به جایی امده بودم
ما برای دیگران کمی ناشناس می مانیم
به دوستم گفتم
و اینکه شیوه های مردم امروز ادم آشنا می خواهد
.که ما نیستیم
برای دروغ بافتن و هم دروغی یافتن
.کمی دیر امدیم و بازار از عروسکهای ما پر شد
حالا برای مای واقعی دیگر هیچ باقی نیست
.جایی که بشود نشست و از خنده حرفی زد
خنده دار است که می گفتیم - وقتی هنوز نو جوان بودیم
که اینده شاید پلی به جایی غریب تر باشد
جایی که لزوما مثل قصه نخواهد بود
و شاید کسی نگاهت نکند که از مهمانی کدام بن بست
می آیی به کوچه های رهگذران بارانی های بی باران
و همه چیز ارزان تر از همیشه خواهد بود
.و بازار از عشق هایی طلایی لبریز خواهد شد
از امدن بادهای موسمی قصه می گفتیم
و شکستن شیشه های مدرسه تنبیه و تبه کاری
.و رفتگرانی که گل را به جارو نمی روبند
خنده دار است که از همه خیالاتم
که از افسانه هم محال تر بودند
.فقط عاشقی بود که ارزان شد

سادگی

2007-06-18T04:58:00.000+03:30

سادگی بود شاید و می شد فهمید
.کمی اینطرف تر اگر نگاه می کردم
اما همیشه که نمی شود مثل جغدها عاقل بود
.و مثل گوزنها برای همه شاخ و شانه کشید
به هر حال تردید هم حرفی برای گفتن دارد
.و اینکه "شاید" لزوما حرف بی خودی در لغت نامه نیست
با اینهمه حالا که از هم دورتر می شویم
هر چه فاصله مان کوتاه تر می شود؛
به فراموشی نمی روی اما
به هر آغوشی که می روی
شادمانیت برای من کافیست